Verhalen uit 't Hemeltje

Wat een verademing om in deze huiskamer de mens achter zijn verhaal te mogen ontmoeten!
En dat ik daarbij helemaal mezelf mag zijn, zoals dat bij de presentiebenadering mogelijk is. Hier staat het verhaal van de mens centraal en zoeken èn vinden we de wederkerigheid, mede door onze kwetsbaarheden aan elkaar te laten zien. Zonder vingerwijzing, zonder hokjes, zonder oordeel, met een liefdevol hart, een flinke dosis humor, en een knipoog van God. Een plek, waar het er soms best spannend aan toe gaat, maar waar voor ieder van ons ruimte is om op adem te komen!                     

Vrijwilliger zijn bij het Hemeltje betekent voor mij mensen die buiten de boot dreigen te vallen in de huidige maatschappij toch een luisterend oor te kunnen bieden. 
Mensen die na vele teleurstellingen te zien opbloeien maakt het dan helemaal af.
Ook vind ik de saamhorigheid en sfeer tussen vrijwilligers vaak hartverwarmend.
Een dag werken in 't Hemeltje geeft vaak het gevoel dat je je nuttig hebt kunnen maken voor een aantal medemensen.

’t Hemeltje is voor mij een prachtige huis waar ik de ruimte heb om mensen te ontmoeten. Ik ervaar hun echtheid en ben verwonderd door de kracht van onze gasten. Hoe mensen opnieuw beginnen als eerder gemaakte keuzes heel anders zijn uitgepakt dan verwacht.
Ik leer van de kwaliteiten van deze mensen! Mensen mogen hier zijn zoals ze zijn en we begroeten hen met hun naam. Zo vanzelfsprekend en toch zo bijzonder.
Ik vind dat geen mens verloren mag gaan in een maatschappij gericht op geld en goederen en waar er steeds minder ruimte lijkt te zijn voor mensen aan de rand van de samenleving.      

Ik ben hier als vrijwilligster gaan werken, omdat ik graag een bijdrage wil leveren aan een betere samenleving waarbij  de dak- en thuislozen ook zeker behoren. Ik voel mij tot deze doelgroep aangetrokken, omdat ik een aantal jaren geleden bijna zelf dakloos ben geworden door schulden. Gelukkig is het zo ver niet gekomen.
Iedereen kan dakloos worden, als dit nu komt door schulden, of door echtscheiding of verslaving etc. Het is dan heel fijn, als er medemensen zijn die met je meeleven. Die naar je luisteren en even de tijd voor je kunnen nemen. Die zonder vooroordelen, je nemen zoals je bent. Jouw even op adem laten komen. En gezellig even een kopje koffie met je willen drinken. Of advies of steun kunnen geven. Daarvoor zet ik mij in !!   

Als mij gevraagd wordt: ”Wat doe je daar nou eigenlijk bij het inloophuis?” dan antwoord ik: “Eigenlijk ben ik een soort kroegbaas; zorg voor gezelligheid in de huiskamer, doe een gezellig spelletje of luister naar de verhalen van de gasten. We zorgen daar ook voor een hapje en een drankje, alles zonder alcohol, want dat wordt buitenshuis al voldoende genuttigd.”
Ik bewonder onze bezoekers om hun overlevingskracht en humor, waardoor ze op de been blijven. Het is mooi om te zien hoe sommige zich opwerken en het beter krijgen, maar er zijn er ook die daarna weer in hun oude patroon vervallen en zo jarenlang “vaste klant “ blijven. Daar wordt ik dan niet moedeloos van want, zo staat het in de statuten van het Diaconaal Inloophuis: wij willen als Hemeltje een rustpunt zijn voor hen; een van de weinige plekken waar ze altijd worden geaccepteerd zoals ze zijn, waar geen eisen aan ze worden gesteld en ze aandacht en tijd krijgen, meer dan bij de officiële instanties. Zo kun je het als vrijwilliger in de huiskamer ook prima volhouden, het is natuurlijk wel mooi als het Inloophuis door bemiddeling met hulpverlenende organisaties de gasten verder helpt, maar dat is niet het hoofddoel van ons werk. Daarom ga ik om vijf uur bijna altijd fluitend naar huis.